Zita Lucensis

Filia agricolarum pauperum Montis Sacrati, duodecim annos nata ancilla apud Fatinellos, mercatores sericos Lucenses, collocata est nec inde umquam exiit: octo et quadraginta annos in eadem domo. Initia dura fuerunt — domini eam male habebant, ceteri servi pietatem eius simulationem putabant eique luendam dabant. Nihil respondit, et tandem totam domum rexit. Ante lucem ad missam surgebat priusquam opus inciperet, ieiunabat ut partem suam pauperibus daret, lectum suum tecto carentibus cedebat; domina ei tandem eleemosynas familiae et aegrorum visitationem commisit. Die vicesima septima aprilis obiit, et sanctitas eius ab imis decreta est: plebs Lucensis eam prima invocavit. Post unam aetatem Dantes magistratus urbis iam « seniores sanctae Zitae » appellabat. Cultus eius in Angliam pervenit, ubi Sitha vocabatur et pro clavibus amissis inveniendis invocabatur. Leo X ineunte saeculo sexto decimo cultum liturgicum permisit, Innocentius XII eam anno 1696 in sanctos rettulit, Benedictus XIV nomen eius anno 1748 Martyrologio Romano inscripsit, et Pius XII eam anno 1955 famulis domesticis patronam dedit. Corpus eius in basilica Sancti Fridiani Lucae ostenditur.