Pontificis vir in Galliis, et ab eodem pontifice ter obiurgatus.
Monachus deinde abbas Sancti Symphoriani Augustodunensis — quod solum Gregorius Turonensis de eo tradit —, anno 588 archiepiscopus Arelatensis factus est Syagrio favente. Vita sera eum e Lirino venire facit, sed Vitam Maximi Reiensis describit nec quicquam valet. Gregorius Magnus praerogativas decessorum ei confirmavit eumque kalendis augustis anno 595 vicarium apostolicum Sedis Apostolicae per Gallias nominavit: exinde inter Romam et episcopos Francos internuntius fuit. Hoc munere Arelate anno 596 Augustinum et monachos eius in Angliam tendentes excepit, et verisimillime ipse Augustinum episcopum Anglorum anno insequenti consecravit. Idem pontifex ter ei scripsit ut eum obiurgaret: anno 591 quod ad Iudaeorum in Provinciam profugorum coactam conversionem urgebat — Gregorius eum admonuit animas praedicatione, non vi lucrari; anno 596 de bonis ecclesiasticis administrandis, quae episcopi Aquensis curae subiecit; anno 599 quod moniali per vim nuptam non obstitisset. Inde minor exiit. Arelate basilicam Sancti Stephani refici et ecclesiam Salvatoris aedificari curavit. Kalendis octobribus anno 610 obiit, vel circa annum 618 ut Martyrologium Romanum tradit.
Archiepiscopus mitra et pallio; interdum Augustino Cantuariensi manus imponens depictus.