Puella duodecim annorum quae sola ivit iudici dictura quid de diis eius sentiret.
Anno 304 edictum Diocletiani Emeritam, caput Lusitaniae, attigit. Eulalia duodecim aut tredecim annos nata erat; parentes christiani eam rus tutandi causa duxerunt. Nocte elapsa in urbem rediit et ultro ante Dacianum praesidem se obtulit, ei exprobrans quod conscientias cogeret. Blanditiis temptata, instrumentis ostensis, nuptiis bonis promissis, simulacrum evertit et in tus exspuit. Viva cremata est. Prudentius poeta, saeculo post, hymnum ei in *Peristephanon* dedicavit qui narrationem fixit et cultum per totam Hispaniam tulit. Patrona Emeritae est, neque nomen eius cum Eulalia Barcinonensi confundendum, cuius festum est die duodecima februarii.
Puella admodum iuvenis tunica, palma et corona; rogus vel crux decussata, interdum columba ex ore evolans.