Henricus II imperator

Anno nongentesimo septuagesimo tertio natus, dux Bavariae, anno millesimo secundo rex Germaniae electus et anno millesimo quarto decimo Romae imperator coronatus est. Regnum eius consilio simplici et efficaci nitebatur: Ecclesiam instrumentum regiminis facere. Episcopos nominabat, terris et iuribus regalibus donabat, et ab eis imperium administrari exspectabat — quod systema successores usque ad investiturarum discrimen produxerunt. Anno millesimo septimo episcopatum Bambergensem in proprio dominio condidit donisque cumulavit; cathedralis eius sepulcrum ipsius et Cunegundis uxoris servat. Reformationem monasticam Cluniacensem et Gorziensem fovit, abbatias tamen firmiter tenens. Expeditiones in Italiam et contra Poloniam maiorem regni partem occupaverunt. Anno millesimo vicesimo quarto sine liberis mortuus, anno millesimo centesimo quadragesimo sexto canonizatus est — solus Sacri Imperii imperator. Die tertio decimo Iulii colitur.