Monachus Benedictinus reformator et cardinalis in circulo Papae Leonis IX. Doctor Ecclesiae fuit, notus ob scripta sua contra corruptionem et pro reformatione ecclesiastica.
Natus Ravennae anno 1007, Petrus Damianus orphanus erat et in difficilibus adiunctis educatus, antequam educationem praeclaram reciperet. Professor factus est, deinde monachus Camaldulensis (ramus Ordinis Benedictini) in monasterio Fontis Avellanae, cuius prior factus est. Centralis figura reformationis Gregorianae saeculi XI, ardens defensor vitae monasticae et puritatis cleri fuit, contra simoniam et nicolaitismum (matrimonium clericorum) praesertim pugnans. Papa Stephanus IX eum cardinalem-episcopum Ostiensem anno 1057 nominavit. Legatus papalis influens et consiliarius paparum successivorum fuit, ad reformationem Ecclesiae per multa scripta et actiones suas contribuens. Obiit Faventiae anno 1072. Doctor Ecclesiae anno 1828 a Papa Leone XII declaratus, celebratur propter doctrinam, pietatem, et zelum reformatorium.