Bonaventura de Bagnoregio

Sanctus Bonaventura de Balneoregio, natus Ioannes Fidanza circa annum 1221 in Balneoregio, Italia, fuit unus e maximis figuris theologiae et philosophiae scholasticae saeculi XIII. Anno 1243 ordinem Franciscanorum ingressus est et Parisiis sub Alexandro de Hales studuit, doctoratum in theologia anno 1257 obtinens, eodem anno quo Minister Generalis Fratrum Minorum electus est. Sub eius ductu, ordo tempus solidationis et incrementi expertus est, Bonaventura studens aequilibrium servare inter originale Sancti Francisci idealem et necessitates crescentis institutionis.

'Doctor Seraphicus' appellatus propter profunditatem cogitationis mysticae et amorem Dei ardentem, Bonaventura fidem et rationem, philosophiam Aristotelicam et traditionem Augustinianam conciliare quaesivit. Inter opera eius praecipua sunt 'Itinerarium Mentis in Deum', tractatus mysticus describens gradus ascensus animae ad Deum, 'Breviloquium', et 'Commentarii in Sententias' Petri Lombardi.

Anno 1273, a Papa Gregorio X Cardinalis-Episcopus Albanensis nominatus est et munus cruciale in praeparatione et executione Concilii Lugdunensis Secundi anno 1274, quod ad unionem Ecclesiarum Latinae et Graecae spectabat. Ibi die 15 Iulii 1274, inter concilium, decessit. A Papa Sixto IV anno 1482 canonizatus est et a Sixto V anno 1588 Doctor Ecclesiae proclamatus. Eius cogitatio, sapientia et pietate imbuta, theologiam Franciscanam et spiritualitatem Christianam profunde influit.