Caelestinus I

Campanus, diaconus ecclesiae Romanae ubi iam anno 416 memoratur, anno 422 pontifex electus est et decem annos sine adversario rexit. Ei debetur epistula ad episcopos Galliae anno 428, quae citari meretur: vestem clericalem propriam sumpserant, et eis scripsit a populo distingui oportere « doctrina nostra, non veste; conversatione, non habitu ». Missionem Germani Autissiodorensis in Britanniam contra Pelagianismum fovit, et praesertim anno 431 Palladium quendam episcopum ordinavit eumque « ad Scottos in Christum credentes » misit — primum Hiberniae episcopum, quem traditio posterior cum Patricio confudit. Anno superiore, 430, Nestorium synodo Romana damnari curaverat et Cyrillo Alexandrino mandaverat ut ei sententiam denuntiaret, Nestorio decem dies habente ad scripto retractandum, et tres legatos ad concilium Ephesinum misit mandato aperto: non disputare, sed iudicare. Contra Novatianos Romanos, qui paenitentiam baptizatis in peccatum relapsis negabant, ecclesias eis abstulit; et episcopis provinciarum Viennensis et Narbonensis scripsit eam morienti sincere petenti numquam negari posse. Die vicesima septima iulii anno 432 obiit et in coemeterio Priscillae sepultus est.