Urbs ei condendi causa data est; longius abiit et ad ostium aedificavit, ubi nemo erat.
Ex Britannia in Armoricam transiit cum turma religiosorum quam sanctus Tutgualus e Cambria adduxit, medio saeculo sexto. Magister eum ad Kerfeunteun condendum misit, hodiernum Lanmeur, ubi benigne exceptus est; sed solitudinem volebat nec in urbe nec in suburbiis aedificavit. Ultra portum ascendit, ad ostium Duroni — quod veteres « flumen Menoui » vocant —, ibique monasterium Landguevroci erexit — locus hodie Locquirec vocatur, ab altero nomine eius, Kirec. Postea longius etiam secessit, in Ploudaniel, in vallem ad radices silvae densae quae exinde Traon-Guevroc dicitur, vallis Guevroci, ibique sacellum e ramis sibi fecit. Traditio vult Paulum Aurelianum episcopum Leonensem eum inde arcessivisse ut vicarium suum faceret. Landernaci in dioecesis visitatione aegrotus, circa annum 547 obiit et in monasterio suo sepultus est. Quod de eo restat non textus est sed tabula: Locquirec, Lanneuffret — quod chartularium Landevennecense circa annum 955 Lan sancti Wiwreti nominat —, sacellum Tréflezense in dunis cum fonte intra sanctuarium scaturiente, et vallis apud Ploudaniel.
Monachus habitu; statuae ex lapide kersantonio Lanneuffreti; crux processionalis argentea saeculi sexti decimi. Monachus librum clausum tenens, in statua porticus.