Maria Parisiensis

Elisabetha Pilenko, Rigae anno 1891 nata, patrem quindecim annos nata amisit et cum eo fidem. Poetria Aetatis Argenteae fuit, prima mulier ad scholas academiae theologicae Petropolitanae admissa, factionis socialistarum revolutionariorum, et anno 1918 Anapae praefecta — ab exercitu Albo de bolscevismo accusata, absoluta, iudicem suum in matrimonium duxit. Exsilium eam per Georgiam et Constantinopolim Parisios anno 1923 perduxit. Mors filiae Anastasiae anno 1926 eam ad Deum reduxit. Anno 1932 Eulogius metropolita ei habitum et nomen Mariae dedit, ea condicione quam ipsa posuerat: ne clausa viveret. Domum hospitalem aperuit, ab anno 1935 in vico Lourmel numero 77 collocatam, ubi mulieres solas, tecto carentes, aegras recepit. Sub occupatione domus perfugium facta est: ibi Iudaei abdebantur, capellanus falsas baptismi tabulas dabat, et mense iulio anno 1942 tres pueros e Velodromo Hiberno eripuit. Mense februario anno 1943 comprehensa et Ravensbrucum deportata, ibi die tricesima prima martii anno 1945 gasio venenato necata est, Sabbato Sancto calendarii occidentalis, uno mense ante castrorum liberationem. Traditio narrat eam locum alterius deportatae occupasse; editores eius rem non constare iudicant. Yad Vashem eam anno 1985 Iustam inter Nationes agnovit, et Patriarchatus Oecumenicus eam anno 2004 in sanctos rettulit.