Beniaminus Persa

Diaconus ecclesiae Persidis, in loco quem fontes Argol nominant, inter magos Zoroastricos praedicabat ibique conversiones obtinebat. Persecutio generalis, sub Isdegerde I excitata postquam episcopus quidam templum ignis diruerat et reficere recusaverat, eum in carcerem coniecit. Ibi annum aut biennium mansit. Legatus Theodosii II imperatoris liberationem eius impetravit, sed adiecta condicione: ut praedicare desineret. Beniaminus se obstringere recusavit — fieri non posse dicebat ut lucem acceptam non traderet — et eodem die praedicationem resumpsit. Sub Bahram V, Isdegerdi anno 420 mortui successore, iterum comprehensus est et eum quem colebat abnegare iussus. Harundines acutae inter ungues et carnem manuum pedumque ei adactae sunt, saepius deinceps, deinde palo nodoso transfixus est. Synaxarium Graecum eum disticho comprehendit, alludens ad benedictionem Iacob quae Beniamin lupum rapacem dixerat: Beniaminus ovis est, non lupus; a lupis captus, immolatur nec immolat.