Ludolphus Raceburgensis

Canonicus Praemonstratensis, camerarius capituli Raceburgensis erat cum anno 1236 episcopus electus est. Regulam suam sub mitra servavit et canonicis suis imposuit, anno insequenti monasterium mulierum Rehnense confirmavit, et modeste vixit. Sedes eius immediate ad Imperium pertinebat, quam immediatatem Fridericus II modo confirmaverat; Albertus I dux Saxoniae nihilominus advocatiam terrae Boitinensis, castrum Farchaviense et vectigalia subditorum ecclesiae vindicavit. Ludolphus recusavit. Ab anno 1247 lis exacerbata est: in carcerem coniectus et male habitus est — fabula etiam equitem Lubecensem huic operi praepositum nominat, Erikinum quendam de Nemore. Liberatus et confectus, ad Ioannem I Megapolitanum fugit, qui eum in coenobio Franciscanorum Wismariensi collocavit. Ibi die vicesima nona martii anno 1250 ex custodiae sequelis obiit: hoc titulo, non ob supplicium, martyr libertatis Ecclesiae habetur. Causa eius anno 1340 aperta est et ante annum 1384 in sanctos relatus erat; Benedictus XIII cultum eius in ordine Praemonstratensi die duodecima aprilis anno 1728 agnovit. Anno 2021 instrumentum metalla deprehendens in Klützer Winkel matricem aeneam sigilli eius in lucem rettulit — primum sigillum episcopale in Germania archaeologia erutum.