Nicolaus de Flüe

Primum omnia fuit quae homo in valle Subsilvana esse potest: agricola locuples, praefectus in bello Turicensi, maritus Dorotheae Wyss, decem liberorum pater, consiliarius pagi, per novem annos iudex communitatis suae. Ut iudex formulas oderat et ad compositiones urgebat; narratur visionem flammarum ex ore iudicis iniqui exeuntium eum munus deponere fecisse. Mense octobri anno 1467, uxore consentiente, domum quoque reliquit — minimus natu nondum annum habebat, maximus viginti. Ad Rhenum profectus, retro rediit et in saltu Ranftensi consedit, paucis a domo sua minutis, ubi sacellum a presbytero quem ipse alebat curari fecit, ut cotidie missam audiret. E longinquo consultus est: Sigismundus archidux calicem inauratum ei misit, Mediolanum legatos suos, Bernenses et Solodorenses litteras gratiarum. Mense decembri anno 1481 Confoederatio in comitiis Stansensibus dirumpi paene coepit; nocte diei vicesimae primae parochus Stansensis ad eum ascendit et cum consilio descendit cuius sententiam nemo umquam cognovit. Legati iterum convenerunt et intra duas horas consenserunt: foedus renovatum est, Friburgo et Solodoro in Confoederationem receptis. Die vicesima prima martii anno 1487 obiit, post gravem agoniam. Pius XII eum anno 1947 in sanctos rettulit; patronus Helvetiae est.