Noctu a monacho quem ipse baptizaverat confossus, eum Romam veniam petitum misit.
Circa annum 636 in nobilitate Aquitaniae natus et Remis a Nivardo archiepiscopo institutus, Luxovium monachus fieri profectus est, in disciplina Columbani. In Campaniam reversus, Nivardum ad Altumvillare condendum persuasit eiusque primus abbas fuit; deinde in silvam Dervensem penetravit ut ibi circa annum 670 monasterium aedificaret quod Monasterium Dervense futurum erat. Ei monasterium mulierum apud Puellaemontem addidit, et iter Romanum et Hierosolymitanum suscepit unde reliquias rettulit. Monachus communitatis eius nomine Daguinus, quem ipse baptizaverat, obiurgationem aegre tulit: noctu cellam eius ingressus est eumque confodit. Bercharius biduum vixit. Percussor eius ad eum ductus est; nec querelam nec exprobrationem ei fecit — id solum petiit ut paenitentiam ageret et Romam absolutionem quaesitum iret. Hic mos, a Vita eius relatus, effecit ut martyr haberetur, quamquam non pro fide obiit. Vitam eius tribus saeculis post Adso abbas Dervensis scripsit; abbatia ab eo condita usque ad annum 1790 duravit.
Abbas veste obscura, baculo et libro; interdum pugio caedis eius, vel abbatiae exemplar.