Sancta unius loci: viculi Suevici triginta quinque animarum, et sacelli ex spelunca nati.
Wenglingae colitur, in viculo Sueviae Bavaricae septingentis sexaginta metris sito, in dioecesi Augustana — nec usquam alibi terrarum. Traditio eam puellam facit in silvas secedentem; vetus catalogus manu scriptus eam uno verbo designat, silvicola, quae silvam incolit, eamque martyrio coronatam dicit. Sacellum quod eam servat ex spelunca ortum est: inde prima aedificatio exierat, iam anno 1679 memorata, et sub tectorio arcus acuti fenestrarum ante annum 1500 reperti sunt. Aedificium hodiernum annorum 1700-1706 est. Circa annum 1730 parochus Apfeltrangensis, Kögel quidam, ibi tabulam altaris pinxit quae imaginem eius fixit: figuram radiis cinctam, palmam altera manu, corbulam rosarum altera — nomen florem vocabat — et gladium martyrii ad pedes positum. Eruditio saeculi undevicesimi animadvertit quidquid de morte eius sciri creditur ex ea tabula venire, non ex ullo textu. Ossa eius diu peregrinationis meta fuerunt; hodie vix ultra vicos finitimos venitur. Vicus autem ei adhaeret: se vicum dicit qui sanctam suam habet.
Puella in radiorum gloria, palma altera manu, corbula rosarum altera, gladius ad pedes — tabula altaris circa annum 1730. Sacellum anni 1679 eam aliter ostendebat: virginem martyrem cum lilio, palma et gladio — lilium attributorum eius natu maximum est, rosae cum nomine venerunt.