Symeon Novus Theologus

Anno 949 in Asia Minore natus — in Galatia ut alii, in Paphlagonia ut alii — et Constantinopolim ad avunculum aulicum studiorum causa missus, quattuordecim annos natus Symeoni Studitae monacho occurrit, qui pater spiritalis eius factus est eumque expectare iussit: claustro nimis iuvenis, tredecim annos in saeculo mansit, interdiu officialis, noctu vigilans. Studium tandem anno 977 ingressus, exclusivo in magistrum studio offendit et post paucos menses dimissus est. Ad monasterium Sancti Mamantis dirutum transiit, cuius anno 980 hegumenus factus est: muros et regulam restituit, et monachis suis singulis mane illas Catecheses praedicabat in quibus rem tunc in Oriente inauditam facit — suas ipsius Dei experientias narrare, ut lucem perceptas. Hoc ei munus abstulit. Stephanus, metropolita Nicomediensis, sexennalem ei litem intendit, cuius praetextus erat cultus quem patri spiritali defuncto reddebat, res autem vera quis de Deo loqui iure possit. Symeon tenebat monachum non ordinatum posse, si gratiae experientiam habeat. Anno 1005 se abdicavit, anno 1009 in exsilium missus est, archiepiscopatum pro silentio oblatum recusavit, et tredecim annos in altera Bosphori ripa Hymnos suos scripsit. Cum Ioanne Apostolo et Gregorio Nazianzeno unus est e tribus solis quos Oriens Theologum appellat — non ob doctrinam, sed quia de eo loquebatur quod viderat.