Franciscus Assisiensis

Filius divitis pannarii Assisiensis, Ioannes Petri Bernardone splendidam iuventutem egit, donec captivitas Perusina et longus morbus eum converterunt. Ante crucifixum Sancti Damiani mandatum audivit: «Vade, repara domum meam quae dilabitur.» A patre compulsus ut bona redderet quae in eleemosynas dissipabat, ipsas etiam vestes in foro publico ei restituit, nec deinceps alium patrem habuit quam caelestem. Circa eum fraternitas pauperum itinerantium coaluit, quam Innocentius III papa anno 1210 approbavit; cum Clara Ordinem Dominarum Pauperum genuit. Anno 1219, media cruciata quinta, acies transgressus est ut apud Damiettam sultanum al-Malik al-Kamil conveniret, qui eum audivit et abire permisit. Apud Greccium anno 1223 primum praesepe vivum erigi iussit. Post biennium, in monte Alvernae, stigmata accepit, primum in historia christiana testatum. Paene caecus, Canticum creaturarum composuit, inter prima linguae Italicae monumenta. Die 3 Octobris anno 1226 obiit et intra biennium canonizatus est.