Episcopus Ravennas cognomine "aureis verbis", qui breviter praedicabat cum ceteri diu praedicarent.
Circa annum 380 Imolae in Aemilia natus, ibi diaconus ordinatus est et circa annum 433 episcopus Ravennas factus, cum urbs illa caput Imperii Occidentalis esset et sedes aulae Gallae Placidiae, cuius favorem obtinuit. Cognomen ex sermonibus eius venit: centum septuaginta sex ad nos pervenerunt, saeculo octavo a Felice archiepiscopo collecti, fere omnes brevissimi, quod ipse explicat — mavult desistere antequam attentio remittatur quam eam in via amittere. Haec brevitas, rara aetate qua eloquentia sacra horis metiebatur, effecit ut textus eius per tredecim saecula describerentur. Scripturam sine eruditionis ostentatione exponit, ad opifices et milites loquitur, et incarnationem adversus doctrinas eam diluentes defendit: ad eum Eutyches scripsit auxilium quaerens, et ille respondit rem ad sedem Romanam pertinere. Imolae circa annum 450 obiit. Benedictus XIII eum anno 1729 Ecclesiae doctorem declaravit.
Episcopus primi medii aevi casula et pallio indutus, librum vel volumen tenens; saepe dimidiata effigie, more episcoporum Ravennatium.