Socius ab initio conditoris ordinis, ab eo provinciam integram accepit et celebrans lacrimabat.
Circa annum millesimum centesimum nonagesimum quintum in Tricastino natus, Dominico de Guzmán in Occitania tempore praedicationis contra Catharos adhaesit, antequam Ordo Praedicatorum exsisteret. Unus fuit ex sedecim fratribus qui anno millesimo ducentesimo septimo decimo missionem Dominici acceperunt, qui manipulum sociorum per Europam dispersit, quod facinus coaevi temerarium iudicaverunt. Lutetiam missus, conventum Sancti Iacobi condidit, deinde anno millesimo ducentesimo vicesimo primo primus provincialis Provinciae factus est, ordini per totum Meridiem serendo praepositus. Testimonia in canonizatione Dominici collecta, inter quae suum, eum comitem itineris conditoris ultimis profectionibus ostendunt. Iordanus Saxo narrat eum missam sine lacrimis celebrare non potuisse, adeo ut ei moderatio suaderetur. Circa annum millesimum ducentesimum tricesimum in abbatia Cisterciensi Bucheti obiit, ubi recessum praedicabat. Cultus eius anno millesimo octingentesimo octogesimo primo confirmatus est. Die sexto Septembris colitur.
Depictus habitu Dominicano albo et nigro, librum manu tenens, saepe iuxta sanctum Dominicum.