Martinus I

Anno sescentesimo quadragesimo nono electus, consensu Constantinopolitano non exspectato, statim concilium in Laterano coegit quod monothelitismum damnavit — doctrinam a Constante secundo imperatore defensam, Christum unam tantum voluntatem habuisse — et decretum imperiale de ea disputare vetans respuit. Responsum tardavit sed non defuit: anno sescentesimo quinquagesimo tertio exarchus Ravennas pontificem aegrum e basilica Lateranensi rapi et Constantinopolim duci iussit. De proditione potius quam de haeresi iudicatus, vestibus spoliatus et populo ostentatus, morte damnatus est, deinde patriarchae morientis intercessione veniam accepit. In Chersonesum deportatus, ibi anno sescentesimo quinquagesimo sexto fame et malo tractatu obiit, in epistulis querens se ab Ecclesia Romana oblitum esse, quae successorem ei iam dederat. Ultimus est Romanus episcopus ut martyr cultus. Die tertio decimo Aprilis colitur.