Gregorius VII

Hildebrandus Soanensis, monachus Romae institutus, pluribus pontificibus servivit antequam ipse anno millesimo septuagesimo tertio cleri populique acclamatione electus est. Pontificatus eius propositum ferebat: Ecclesiam laicorum potestati eripere. Simoniam vetuit, clericis caelibatum imposuit, ac praesertim principibus ius episcopos investiendi abnegavit — certamen de investituris. Henricus quartus imperator eum per episcoporum conventum deponi iussit; ille eum excommunicavit et subditos a iure iurando solvit. Mense Ianuario anni millesimi septuagesimi septimi imperator Canusium venit et triduum ante castellum exspectavit priusquam veniam obtineret: quae scaena signum factum est potestatis spiritalis supra temporalem. Quae secuta sunt minus ei faverunt. Henricus cum exercitu rediit, Romam anno millesimo octogesimo quarto cepit et antipapam constituit; a Normannis liberatus, quorum urbis direptio Romanos ei alienavit, Gregorius Salerni in exsilio anno millesimo octogesimo quinto obiit. Anno millesimo sescentesimo sexto canonizatus, die vicesimo quinto Maii colitur.