Dominicus de Guzman

Natus circa annum MCMLXX Calarogae in Castella, Dominicus de Guzman primum canonicus regularis Oxomensis fuit. Vita eius mutationem gravem subiit cum haeresim Albigensium in itinere per Occitaniam detexit. Ex illo tempore, se totum praedicationi itineranti dedit, rigor doctrinalem cum humili vita coniungens, contra luxum episcoporum sui temporis, ut errantes ad fidem catholicam reduceret. Anno MCCXV, Ordinem Praedicatorum, vulgo Dominicanos appellatum, Tolosae fundavit, approbatione Papae Honorii III anno MCCXVI accepta. Hic ordo novus veritati (Veritas) praedicandae et haeresi per studium, contemplationem et paupertatem pugnandae dicatus erat. Dominicus fratres suos per totam Europam misit ad Evangelium divulgandum. Saepe cum devotionibus Rosarii coniungitur, quamquam munus eius exactum in eius origine disputationi historicae subest. Obiit Bononiae die VI Augusti MCCXXI, ordinem florentem et profundam in Ecclesiam influentiam relinquens.