Willibrordus Ultraiectensis

Natus circa 658 in Northumbria, Willibrordus erat filius Wilgils, Saxonis nuper conversi. Educatus in abbatia Riponensi sub Wilfrido Eboracensi, monachus Benedictinus factus est et presbyter ordinatus. Duodecim annos in Hibernia apud abbatiam Rath Melsigi ad studium perficiendum transegit. Anno 690, missus est in Frisiam ad populum evangelizandum. Dicitur ad Gravelinas appellere, ubi sacellum ei dedicatum est. Post primum iter Romam ad approbationem pontificiam obtinendam, episcopus missionarius die 21 novembris 695 in ecclesia Sanctae Caeciliae in Trastevere consecratus est. Sedem episcopalem Ultraiecti constituit et vastum territorium peragravit, usque ad Daniam ubi, anno 725, regem Ongendum evangelizare conatus est, sed triginta tantum pueros convertere potuit. Amicus Sancti Lamberti Traiectensis, fuit praecipuus actor in Christianizatione Batavorum. Abbatia Echternacensem anno 698 condidit, ubi die 7 novembris 739 obiit et sepultus est, sepulcrum eius adhuc locus peregrinationis manet. Cranium eius Aquisgrani ostenditur. Signavit etiam actum fundationis abbatiae Murbacensis anno 728. Willibrordus die 7 novembris liturgice commemoratur et est patronus Batavorum, Frisonum, Magni Ducatus Luxemburgensis et puerorum epilepticorum. Saepissime pingitur ut episcopus imberbis.