Hilda de Whitby

Sancta Hilda de Whitby (circa 614 - 680) fuit figura praecipua in Ecclesia Anglo-Saxonica saeculi VII, ex nobilitate Northumbrica orta, filia Hererici et Regis Edwini proneptis. A Sancto Aidano revocata, cum ad sororem suam in monasterium Cellense proficisci pararet, vitam monasticam amplexa est, abbatissa plurium monasteriorum facta, inclusis Hartlepool. Fundatio eius celeberrima fuit monasterium duplex Whitby (Streoneshalh), circa 657 conditum. Whitby celeriter centrum intellectuale et spirituale magnum evasit, ob eruditionem et multos episcopos educandos notum. Ibi etiam celeberrima Synodus Whitbiensis anno 664 habita est, quae differentias inter praxim ecclesiasticam Celticam et Romanam disseruit. Hilda praecipue nota est quod Cædmonem fovit, bubulcum litterarum ignarum monasterii sui, qui primus poeta lingua Anglica notus factus est et carmina sua memoriter composuit. Consiliatrix sapiens et venerata fuit, cuius auctoritas ultra muros monasterii sui extendebatur.