Carolus Borromaeus

Sanctus Carolus Borromaeus centralis figura erat Contrareformationis Catholicae saeculo XVI. Ex nobili familia Italica natus, nepos erat Papae Pii IV. Post studia iuris, cardinalis factus est viginti duorum annorum, et praecipua persona Concilii Tridentini factus est, cuius decreta exsecutioni mandavit. Archiepiscopus Mediolanensis anno 1564 nominatus, amplas reformationes inchoavit ad disciplinam ecclesiasticam et fervorem religiosum restituendum, corruptionem aggrediens, formationem clericorum meliorem reddens (seminaria fundando), et catechesim diligentem promovens. Vitam magnae austeritatis vixit et indefesse se dedit, praesertim in magna peste Mediolanensi annorum 1576-1577, ubi cum populo suo mansit, subsidia distribuens et auxilium ordinans. Profunda eius pietas, zelus pastoralis, et actio reformatoria eum exemplar fecerunt episcopis post-Tridentinis. Anno 1610 canonizatus est.