Martinus Turonensis

Sanctus Martinus Turonensis una est ex veneratissimis figuris Christianitatis Gallicae et Ecclesiae universalis. Natus circa annum 316 in Pannonia (hodierna Hungaria) ex parentibus paganis, in exercitu Romano coactus est militarem servitutem. Notissimum eius vitae factum Ambiantibus accidit, ubi pallium suum cum mendico divisit. Haec visio Christi in somno eum ad conversionem et ad exercitum relinquendum impulit. Discipulus Sancti Hilarii Pictaviensis factus est et anno 361 monasterium Ligugiacum condidit, primum coenobium in Gallia. Invito se, episcopus Turonensis anno 371 acclamatus et ordinatus est. Episcopatus eius flagranti zelo missionario notatus est; agros Galliae evangelizavit, contra paganismum et heresim Arianam pugnans. Alia monasteria condidit, inter quae celebre Marmoutier, quod magnum centrum spirituale et intellectuale factum est. Martinus pro sua simplicitate, humilitate et caritate indefessa erga pauperes cognoscitur. Obiit die 8 Novembris 397 et Turonis sepultus est die 11 Novembris, die festi sui.