Cantor Moissiacensis archiepiscopus in Lusitania factus, liturgiam Romanam ibi induxit.
Cadurci circa annum 1050 natus, monachus Moissiacensis ubi cantum regebat, Bernardum de Sédirac, Cluniacensem archiepiscopum Toletanum factum, in Hispaniam secutus est in uno ex illis itineribus quae reformationem Cluniacensem trans Pyrenaeos ferebant. Cantor ecclesiae Toletanae, Bracara anno 1095 provisus est, sede quam reconquista modo restituerat, anno 1096 consecratus, nec titulum archiepiscopi nisi ab anno 1099 tulit. Munus eius idem fuit quod totius aetatis suae in paeninsula: liturgiam Hispanicam veterem, Mozarabicam dictam, ritu Romano mutare, dioeceses vacuas restituere et ecclesiae suae iura adversus Toletum et Compostellam defendere. Anno 1108 in visitatione pastorali Bornis obiit, et corpus eius Bracaram relatum est, cuius patronus manet.
Archiepiscopus pallio, librum cantus vel baculum tenens; interdum mula, propter visitationes.