Episcopus qui dioecesim suam peragravit donec ambulare non posset — cuius sepulcrum calceolis puerorum tegitur.
Monachus ex Hibernia veniens, abbatiam Sithiu, futuram Sancti Bertini, ingressus est, cuius abbas factus est, deinde circa annum 720 episcopus Tarvanensis. Dioecesis eius magnam partem Flandriae maritimae tegebat, tunc parum christianam et inter paludes et tumulos arenarios difficilem; eam per viginti annos pedibus peragravit, donec crurum usum amitteret et ferri deberet. Hoc, magis quam munus, ei superfuit. Peregrini iam diu calceos tritos super sarcophagum eius deponebant; hodie parentes quorum liberi tarde ambulant par calceolorum ibi in ecclesia Audomarensi deponunt. Mos non cessavit: lapis toto anno tegitur, et calcei omnium aetatum et omnium morum sunt.
Episcopus duobus baculis fultus vel a clericis portatus; sarcophagus eius calceolis onustus.