Duos et quinquaginta annos invitus episcopus, et vir qui Carthusianis eremum suam dedit.
Anno 1053 prope Valentiam natus, septem et viginti annos natus episcopus Gratianopolitanus factus est, nondum presbyter, ut dioecesim simonia perditam restitueret. Post biennium abdicavit et ad Casam Dei secessit; Gregorius VII eum ad sedem remisit, ubi duos et quinquaginta annos mansit, sexies adhuc discedere petens. Anno 1084 Brunonem Coloniensem et sex socios excepit, locum satis asperum quaerentes ubi soli viverent, eisque montes Carthusiae dedit — traditio vult eum pridie septem stellas somniasse quae eum in eremum ducerent. Eo satis saepe veniret ut Bruno eum dioecesis suae admoneret. Anno 1132 obiit, caecus et memoria destitutus; post biennium in sanctorum numerum relatus est.
Episcopus septem stellis super eum; interdum Brunone habitu albo Carthusiano comitatus.