Bernardinus Senensis

Anno 1380 in oppido Massa Marittima ex nobili familia Senensi natus et mature orbatus, pestilentia laborantes Senis anno 1400 curavit antequam Franciscanos ingrederetur. Ab anno 1417 praedicator itinerans, Italiam pedibus fere triginta annos peragravit; sermones eius sub divo horas trahebant et ingentes turbas congregabant, adeo ut urbes integras a factionum litibus vacuasse ferretur. Monogramma IHS radiis aureis cinctum in tabella pingi iussit, quam in fine praedicationis attollebat: signum tam celeriter percrebuit ut tria de haeresi iudicia ei pareret, ex quibus semper absolutus exiit. Vicarius generalis Observantium, ordinem a trecentis ad plus quam quattuor milia fratrum perduxit. Ter episcopatum recusavit: Senensem, Ferrariensem, Urbinatem. Aquilae die vicesima maii anno 1444 obiit et post sex annos in sanctorum numerum relatus est. Anno 1956 Pius XII eum praeconibus patronum dedit, propter artem qua nuntium et audiri et memoria teneri faciebat.