Iuris peritus sacerdos factus, ordinem clericorum sine mendicatione et possessione viventium condidit et montes pietatis contra usuram aperuit.
Anno millesimo quadringentesimo octogesimo Vicentiae in familia nobili natus, iuris civilis et canonici doctor Patavii, in curia Romana laboravit priusquam sex et triginta annos natus sacerdos ordinaretur. Tunc valetudinariis insanabilium Venetiis et Vicentiae se dedit, ipse aegros curans quos ceteri respuebant. Anno millesimo quingentesimo vicesimo quarto cum Ioanne Petro Carafa, futuro Paulo quarto pontifice, Romae ordinem Clericorum Regularium condidit, Theatinos dictos: sacerdotes in communitate sub votis viventes, sine reditibus, sine stipe petita, soli providentiae innixi — quae austeritas eos tam a mendicantibus quam a clero saeculari illius aetatis distinguebat. Direptio Romae anni millesimi quingentesimi vicesimi septimi domum dispersit; Venetias, deinde Neapolim se recepit. Ibi montes pietatis fovit, mutua pignoribus data moderato fenore, ut pauperes ab usurariis eriperet. Neapoli anno millesimo quingentesimo quadragesimo septimo obiit. Anno millesimo sescentesimo septuagesimo primo canonizatus, die septimo Augusti colitur.
Depictus tunica nigra Puerum Iesum e bracchiis Virginis accipiens, ex visione ei apud Sanctam Mariam Maiorem attributa.