Servus quondam ad metalla Sardiniae damnatus, pontifex factus est et scandalum movit ignoscendo quae ignosci non poterant.
Vita eius praesertim per adversarium Hippolytum nota est, quod cautionem suadet. Servus christiani ex domo imperatoria, pecuniam mensae sibi creditae amisisse dicitur, deinde post rixam in synagoga ad metalla Sardiniae damnatus esse. Liberatus, a Zephyrino papa coemeterio viae Appiae praepositus est — catacumbae quae nomen eius adhuc ferunt et in quibus sedecim pontifices sepulti sunt. Circa annum ducentesimum septimum decimum episcopus Romanus electus, christianos gravium culparum reos, adulterio non excepto, ad paenitentiam et communionem admisit, quod Hippolytus adeo intolerabile iudicavit ut contra eum eligeretur. Coniunctiones quoque inter feminas nobiles et viros servilis condicionis agnovit, quas ius Romanum recusabat. Circa annum ducentesimum vicesimum secundum obiit, verisimiliter in tumultu, et traditio eum ut martyrem honorat. Die quarto decimo Octobris colitur.
Depictus ut papa mola vel lapide collo appenso, ad narrationem mortis eius alludens, in puteum deiecti.