Elisabeth Lusitaniae

Filia Petri tertii Aragoniae regis et proneptis Elisabeth Hungariae cuius nomen gerit, anno millesimo ducentesimo septuagesimo primo nata, duodecim annos nata Dionysio primo Lusitaniae nupsit. Regnum florens, maritus infidus: filios eius naturales cum suis educavit. Fama eius duabus intercessionibus nititur. Anno millesimo trecentesimo vicesimo tertio, cum filius Alfonsus exercitum contra patrem conscripsisset, equum conscendit et inter duas acies apud Alvalade instructas se posuit, reconciliationem obtinens; idem anno millesimo trecentesimo tricesimo sexto aegra repetivit, ut filium iam regem a genero Castellano separaret, et Estremotii ex illa ultima equitatione rediens obiit. Anno millesimo trecentesimo vicesimo quinto vidua, habitum tertii ordinis Franciscani sumpserat et prope monasterium Sanctae Clarae Conimbricense, a se conditum, vivebat. Fabula rosarum, qua panes pauperibus lati sub regis oculis in flores mutantur, ei a proavia translata est. Anno millesimo sescentesimo vicesimo quinto canonizata, die quarto Iulii colitur.