Columbanus Luxoviensis

In Hibernia circa annum quingentesimum quadragesimum natus et in monasterio Benchorensi institutus, insulam suam circa annum quingentesimum nonagesimum cum duodecim sociis reliquit ad id quod Hiberni peregrinationem pro Christo vocabant: exsilium sine reditu, ascesis causa electum. In Gallia monasteria Annegraiense, Luxoviense et Fontanense condidit, ubi regula eius, Benedictina durior, centenos monachos attraxit. Libertas loquendi ei stetit: Brunichildi et nepoti eius Theoderico secundo mores obiecit, filios eorum nothos benedicere recusavit, et regno expulsus est. Neustriam transiit, Rhenum ascendit, apud Alamannos circa lacum Constantiensem praedicavit — discipulus Gallus ibi mansit et Sancto Gallo nomen dedit — deinde Alpes transgressus Bobium in Aemilia condidit, ubi anno sescentesimo quinto decimo obiit. Fundationes eius, regula et usus confessionis iteratae monachatum continentalem diu signaverunt. Die vicesimo tertio Novembris colitur.