Tabellarii rustici filius pontifex factus, aetatem primae communionis ad septimum annum deduxit et omnia in Christo instaurare voluit.
Ioseph Sarto anno millesimo octingentesimo tricesimo quinto Risii in Venetia natus est, in familia paupere: pater tabellarius vici erat. Parochus ruralis, deinde episcopus Mantuanus et patriarcha Venetiarum, anno millesimo nongentesimo tertio pontifex electus est et pro lemmate sumpsit omnia in Christo instaurare. Pontificatus eius liturgiam et vitam sacramentalem signavit: communionem frequentem fovit et aetatem primae communionis ad annos rationis, id est septem, deduxit, contra morem qui eam in adulescentiam differebat. Cantum liturgicum reformavit, iuris canonici recognitionem incohavit et curiam ordinavit. Modernismum ea severitate damnavit quae diu in theologorum catholicorum investigatione gravavit, et repressio secuta iudicia de pontificatu eius divisa reliquit. Mense Augusto anni millesimi nongentesimi quarti decimi obiit, paucis hebdomadibus post belli mundani primi initium quod prohibere non potuerat. Anno millesimo nongentesimo quinquagesimo quarto canonizatus, die vicesimo primo Augusti colitur.
Depictus tiara vel mozzetta alba, vultu macilento, saepe cum hostia vel puero communicante iuxta se.