Gerardus Brognensis

Sanctus Gerardus Brognensis, circa annum 890 natus in Stave, in hodierna Belgica, ex nobili familia ortus est, ducis Austrasiae et episcopi Leodiensis propinquitate coniuncta. Parentes eius possidebant praedium Brognense, futurus abbatiae suae locus. Primo vitae militaris destinatus, in aula comitis Berengarii Namurcensis pagius fuit, ubi magnam auctoritatem acquisivit. Post patris obitum, et post visionem Sancti Petri in antiqua capella Brognensi monentis ut sanctuarium Sancto Eugenio Toletano martyri erigeret, Gerardus saeculo renuntiavit. Monachus Benedictinus factus est in abbatia Sancti Dionysii prope Lutetiam, ubi partem reliquiarum Sancti Eugenii obtinuit. Anno 919, cum duodecim monachis ad Brognam rediit ut modestum monasterium fundaret, cuius abbas anno 923 factus est.

Gerardus Brognensis reformator monasticus primarii ordinis evasit. Quamvis solitudinem monasterii sui praeposuisset, domini Flandriae (Arnould Senior) et Hannoniae (Gislebertus) eum saepe petiverunt ut disciplinam in multis monasteriis suae iurisdictionis restauraret, inter quae Sancti Gisleni, Sancti Bavonis et Sancti Petri Gandavensis, Sancti Bertini, Sancti Amandi et Sancti Wandregisilii. Eius reformatio, a Cluniacensi independenter, ad disciplinam religiosam, independentiam materialem, ac vitam intellectualem et liturgicam communitatum restituendam tendebat. Obiit in Brognensi die 3 octobris 959, et a papa Innocentio II in Concilio Remensi anno 1131 canonizatus est. Vicus Brognensis postea nomen Sancti Gerardi in eius honorem accepit.