Romanus Condatensis
Natus in Sequania circa annum 390, unus ex magnis «Patribus Jurensibus» fuit ac frater sancti Lupicini. Circa annum 420 in solitudinem se recepit ut vitam eremiticam ageret, discipulos congregavit atque cum fratre monasteria complura condidit. Totam regionem spiritu orationis ac rigoris evangelici imbuit. Circa annum 460 obdormivit in Domino.
- Antiquitas posterior
- Festum die 28 Februarii
- † 460
- Monachus
- Eremita
Sanctus Romanus Condatensis, natus in Sequania (hodierna Franca Comitatu) circa annum 390, insignis est persona monachismi primordialis in Gallia. Circa annum 420, aetatis suae tricesimum quintum, saeculum deseruit atque eremiticam vitam in silvis asperrimis Jurensibus, prope locum Condat dictum, suscepit. Vitae eius asceticae sanctitasque discipulos celeriter allexerunt, inter quos frater ipsius Lupicinus. Una simul plures communitates monasticas condiderunt, quarum prima ac praecipua fuit Condat, in centrum spirituale atque intellectuale magnum conversa. Romanus primus abbas Condatensis fuit. Regula eius, traditionibus orientalibus atque Cassiano inspirata, in oratione, labore manuum ac paupertate strictissima fundabatur. Circa annum 460 obiit, hereditatem monasticam perennem relinquens quae regionem transformavit.
Proverbia diei — 28 Februarii
- Soleil le dernier jour de février met des fleurs au pommier.
Loca
- Ecclesia
- Monastère de Condat (futur Saint-Claude)