Ioannes Damascenus
Monachus et presbyter Syrus, ultimus Patrum Graecorum habitus. Opus eius 'Fons Sapientiae' summa doctrinae clavis est, et magnus iconum defensor fuit. 'Doctor Assumptionis' quoque cognominatur.
- Medium aevum prius
- Syria
- Festum die 4 Decembris
- circa 675 – 749
- Doctor Ecclesiae
- Presbyter
- Monachus
- Confessor
- Theologus
Ioannes Damascenus (c. 675-749) est unus ex praecipuis Patribus Ecclesiae Orientalis, saepe ultimus magnus theologus aetatis patristicae Graecae habitus. Natus Damasci in familia Christiana illustri, primum officialis summus sub calipha Umayyadarum militavit, antequam se ad monasterium Mar Saba prope Hierosolymam reciperet. Sacerdos ordinatus, vitam suam studio et defensio fidei Christianae dicavit. Famosus est propter partes suas praecipuas in controversia iconoclastica, venerationem iconum acriter defendens per scripta sua, praesertim 'Tres tractatus apologetici adversus eos qui sanctas imagines calumniantur'. Maius opus eius theologicum, 'Fons Sapientiae' (Pege Gnoseos), summa est doctrinae Christianae comprehensiva, philosophiam, historiam haeresium, et expositionem fidei orthodoxae complectens. Notus est etiam propter hymnos liturgicos et contributionem suam ad formationem liturgiae Byzantinae. Profunditas theologica et auctoritas eius in traditione Orientali ei titulum Doctoris Ecclesiae obtinuerunt.