Bruno Coloniensis
Professor clarus saeculi undecimi, omnia reliquit ut Deum in solitudine quaereret et ordinem eremitarum in massivo montano prope Gratianopolim condidit.
- Medium aevum
- Germany
- Festum die 6 Octobris
- 1030 – 1101
- Monachus
- Eremita
- Conditor
Sanctus Bruno, circa annum 1030 Coloniae Agrippinae natus, insignis sui temporis persona fuit. Postquam in praestantissima schola cathedrali Remensi, ubi cancellarius factus est, feliciter docuerat, simoniae et corruptionis ecclesiasticae fastidium sensit. Vitam solitudinis et orationis intensae quaerens, anno 1084 cum sex sociis in Massivum Carthusianum, prope Gratianopolim, se recepit, ubi primum monasterium Ordinis Carthusiensis fundavit. A discipulo suo pristino, Papa Urbano II, Romam vocatus est ut consiliarius esset, sed vita curialis ei non conveniebat. Episcopatum Rhegiensem recusavit et in Calabriam se recepit, ubi secundam domum Carthusiensium (Sancta Maria Turris) condidit. Ibi obiit die 6 octobris 1101. Eius cultus, iam saeculo XII localiter agnitus, a Papa Gregorio XV anno 1623 ad Ecclesiam universalem extensus est. Perfectum exemplum eremitae contemplativi habetur.