Ignatius de Loyola

Ignatius de Loyola, natus Íñigo López de Loyola anno 1491 in Vasconia Hispanica, conditor fuit Societatis Iesu, ordinis religiosi qui unus ex maxime influentibus in Ecclesia Catholica fieret. Initio miles et aulicus, vita eius radicaliter mutata est post grave vulnus acceptum in obsidione Pampilonae anno 1521. Dum convalescebat, vitas sanctorum et librum de vita Christi legit, quod eum ad profundam conversionem spiritualem duxit. Curam militarem deseruit et se Deo dedicavit, peregrinationem in Montserrat deinde Manresam suscipiens, ubi fundamenta suorum celeberrimorum "Exercitiorum Spiritualium" delineare coepit. Haec exercitia sunt dux ad spiritualem profectum, meditationem, contemplationem et discretionem spirituum foventes. Post studia Lutetiae Parisiorum, ubi primos socios suos (inter quos Franciscus Xaverius et Petrus Faber) congregavit, Societatem Iesu anno 1540, approbatione Papae Pauli III, condidit. Iesuitae se distinxerunt oboedientia directa ad Papam, dedicatione ad educationem, missiones et defensionem fidei Catholicae contra Reformationem Protestantem. Ignatius reliquum vitae suae Romæ ordinem ducens egit, constitutiones eius evolvens et missionarios et educatores per orbem terrarum mittens. Romæ die 31 iulii 1556 obiit. Hæreditas eius immensa est, expansionem Catholicismi, progressionem pedagogiae innovativae et spiritualitatem in omnium rerum inventione Dei et servitio "ad maiorem Dei gloriam" notans.