Papa et Doctor Ecclesiae cuius pontificatus insignis fuit conatibus ad augendam auctoritatem papalem et celebri occursu cum Attila Hunno.
Sanctus Leo I Magnus fuit Papa ab anno 440 ad 461. Pontificatus eius maximi momenti fuit pro Ecclesia et Imperio Romano. Maxime notus est propter partes suas decisivas in assertione primatus papalis, praesertim per doctrinam suam « vicariorum Petri ». Haereses temporis sui, sicut Monophysitismus et Pelagianismus, strenue pugnavit, et « Tomus ad Flavianum » eius documentum clavis fuit pro Concilio Chalcedonensi (451), doctrinam duarum naturarum Christi definiens. Celeber quoque est quod Attilam Hunnum anno 452 occurrit, eum a Roma diripienda deterrens, et cum Genserico, rege Vandalorum, anno 455 negotium egit, urbis devastationem limitans. Doctor Ecclesiae anno 1754 proclamatus est.